THE ROLE OF MEDICAL DISPATCHERS IN THE PREHOSPITAL MANAGEMENT OF PATIENTS WITH ST-SEGMENT ELEVATION MYOCARDIAL INFARCTION

Artur Borowicz1 , Klaudiusz Nadolny1, 2,3 , Michal Kucap1,3 , Mariusz Gąsior3 , Bartosz Hudzik4,5

1WOJEWÓDZKIE POGOTOWIE RATUNKOWE W KATOWICACH, KATOWICE, POLSKA

2KLINIKA MEDYCYNY RATUNKOWEJ, UNIWERSYTET MEDYCZNY W BIAŁYMSTOKU, BIAŁYSTOK, POLSKA

3Wyższa Szkoła Planowania Strategicznego w Dąbrowie Górniczej, Dąbrowa Górnicza, POLSKA

4III KLINIKA KARDIOLOGI, ŚLĄSKIE CENTRUM CHORÓB SERCA, ŚLĄSKI UNIWERSYTET MEDYCZNY, KATOWICE, POLSKA

5Zakład Profilaktyki Chorób Żywieniowozależnych, Wydział Zdrowia Publicznego w Bytomiu, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach, Bytom, Polska

 

Streszczenie

Wstęp: Choroby sercowo-naczyniowe są główną przyczyną umieralności na całym świecie. Ostre zespoły wieńcowe rozpoznaje się u 1,5 mln chorych, w Polsce u około 140 tysięcy pacjentów rocznie. Bardzo ważną rolę odgrywa dyspozytor medyczny, który ma pierwszy kontakt z pacjentem lub świadkiem zdarzenia.

Cel: Analiza wskaźników jakości systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne, w tym rola dyspozytora medycznego w odniesieni do pacjentów ze STEMI.

Materiał i metody: Analizie retrospektywnej poddano dokumentację medyczną Wojewódzkiego Pogotowia Ratunkowego w Katowicach w latach 2013−2016 (n=915345). Do badania włączono te przypadki, które kończyły się rozpoznanego STEMI (870 przypadków). Rozpoznanie końcowe ustalono na podstawie danych polskich Rejestrów Ostrych Zespołów Wieńcowych PL-ACS i AMI-PL.

Wyniki: 870 wizyt dotyczyło rozpoznanie STEMI (0,095%). Częściej występowało ono u mężczyzn niż u kobiet (63,8% vs. 36,2%, p<0,001). Średnia wieku badanych wyniosła 65 lat ± 11,3 roku. Najczęściej do STEMI dochodziło w ciągu dnia (p<0,001). Pacjenci albo palili papierosy w przeszłości, albo palą aktualnie, niewielka część nie paliła nigdy (78,3% vs. 31,7%, p<0,001). Najczęstszym miejscem wystąpienia STEMI był dom osoby poszkodowanej (p<0,001). Średnia czasu w kodzie pilności (K-1) wyniosła 6 min 29 s. Warto zaznaczyć, że zmiana kodu , powoduje drastyczny wzrost czasu dojazdu zespołu do zdarzenia (p<0,001). Czas dotarcia pomocy związane jest z porą dnia oraz czasem rozmowy (p<0,001).

Wnioski: Duża rolę u pacjentów ze STEMI odgrywa dyspozytor medyczny i zespół ratownictwa medycznego. Prowadzenie działań zgodnie z aktualną wiedzą medyczną powoduje dużo niższą śmiertelność oraz zapewnia lepszą jakość życia pacjenta i jego rodziny.

 

Abstract

Introduction: Cardiovascular diseases are the leading cause of mortality worldwide. Acute coronary syndromes are diagnosed in 1.5 million patients, in Poland about 140,000 patients per year. A medical dispatcher who has first contact with the patient or a witness of the accident plays a very important role.

The aim: To analyze the quality indicators of the State Emergency Medical System, including the role of the medical dispatcher diling with patients with STEMI.

Material and methods: The medical documentation of the Voivodeship Emergency Medical Service in Katowice for the years 2013-2016 (n =915345)was analized a retrospective analysis. The study included those causes that ended with the diagnosed STEMI (870 cases). The final diagnosis was based on the data of the Polish Registry of Acute Coronary Syndromes PL-ACS and AMI-PL.

Results: STEMI was diagnosed in 870 visits (0.095%) causes. More often in men than in women (63.8% vs. 36.2%, p <0.001). The average age of the patients was 65 years ± 11.3. Most frequent STEMI occurred during the day (p <0.001). Patients either smoke or smoked in the past, a small proportion never smoked (78.3% vs 31.7%, p <0.001). The most frequent place occurrence of STEMI was the victim’s home (p <0.001). The average time in the emergency code (K-1) was 6 min 29 seconds. It is worth noting that changing the code causes a dramatic increase in the time of a team reaching the place of an accident (p <0.001). The time of giving help is related to the time of day and the light of a conversation (p <0.001).

Conclusions: Medical dispatcher and Emergency Medical Teams play a key role diling with patients with STEMI. Conducting activities in accordance with the current medical knowledge leads to much lower mortality and results in a better quality of life for the patient and his family.

 

Wiad Lek 2018, 71, 7, -1353

 

WSTĘP

Przez ostanie dwadzieścia lat w polskim systemie Państwowe Ratownictwo Medyczne zaszły ogromne zmiany. Pierwszym czynnikiem determinującym były przemiany ustrojowe, później przystąpienie Polski do NATO (1997 r.),
kolejnym impulsem stanowiła akcesja Polski do Unii Europejskiej (2004 r.). Obecnie funkcjonuje szereg ustaw określających zakres działania systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne. Ustawa o Państwowym Ratownictwie Medycznym określa wymagania dla dyspozytora medycznego [1].

Dyspozytorem medycznym może być osoba, która:

1. posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2. posiada wykształcenie wymagane dla lekarza systemu, pielęgniarki systemu lub ratownika medycznego;

3. przez okres co najmniej 5 lat była zatrudniona przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych w pogotowiu ratunkowym, szpitalnym oddziale ratunkowym, oddziale anestezjologii i intensywnej terapii lub w izbie przyjęć szpitala.

Dyspozytor medyczny to kluczowy element Systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne. Jest pierwszą osobą w systemie, która ma kontakt ze świadkiem zdarzenia lub samym pacjentem. To od jego umiejętności, doświadczenia i decyzji często zależy ludzkie życie [2, 3].

W Polsce jedynym miernikiem jakości systemu: Państwowe Ratownictwo Medyczne jest czas dojazdu zespołu, który został ustalony zarówno do kodu pilności K-1, jak i K-2 (kod K-1 oznacza wyjazd na sygnale świetlnym i dźwiękowym w ciągu 60 sekund od powiadomienia wyjazdu, kod K-2 oznacza wyjazd do zdarzenia w ciągu 120 sekund od powiadomienia, może być na sygnale świetlnym i dźwiękowym, ale nie musi, decyzja zależy od dyspozytora medycznego lub kierownika zespołu ratownictwa medycznego), tutaj wzięto pod uwagę dwa aspekty. Jeden od utworzenia zdarzenia do dojazdu na miejsce zdarzenia i drugi od dyspozycji zespołu do dojazdu zespołu na miejsce zdarzenia [4].

Warto zaznaczyć, że dyspozytor medyczny w Polsce zbiera wywiad medyczny zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 10 stycznia 2014 r. w sprawie ramowych procedur przyjmowania wezwań przez dyspozytora medycznego i dysponowania zespołami ratownictwa medycznego. Wywiad medyczny, przeprowadza się z uwzględnieniem zaleceń wynikających z aktualnej wiedzy medycznej dotyczącej stanów nagłego zagrożenia zdrowotnego. Obejmuje on pytania zadawane osobie dzwoniącej przez dyspozytora medycznego, pozwalające uszczegłowić stan zdrowia pacjenta i podjąć decyzję o przyjęciu lub odrzuceniu zdarzenia [5].

Choroby sercowo-naczyniowe są główną przyczyną umieralności na świecie [6]. Ostre zespoły wieńcowe (OZW) rozpoznaje się u 1,5 mln chorych [7], w Polsce u około 140 tysięcy pacjentów rocznie [8]. Częstość występowania zawału serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI) w Europie waha się od 44 do 155/100 000 osób rocznie. W Polsce szacuje się, że STEMI występuje u około 80 000 osób rocznie [9, 10].

CEL PRACY

Celem pracy jest analiza wskaźników jakości systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne, w tym rola dyspozytora medycznego, w odniesieniu do pacjentów z zawałem mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST w populacji objętej działalnością Wojewódzkiego Pogotowia Ratunkowego w Katowicach.

MATERIAŁ I METODY

Retrospektywnej analizie poddano karty zlecenia wyjazdu oraz karty medycznych czynności ratunkowych Wojewódzkiego Pogotowia Ratunkowego (WPR) w Katowicach za lata 2013−2016 (n=915345). Do badania retrospektywnego włączono te, które kończyły się przypadkiem rozpoznanego OZW w postaci STEMI przez zespół ratownictwa medycznego. Rozpoznanie końcowe ustalono na podstawie danych polskich Rejestrów Ostrych Zespołów Wieńcowych PL-ACS i AMI-PL. Ze zleceń wyjazdów zespołów ratownictwa medycznego z uwzględnieniem powyższych kryteriów pozostało 870 kart zlecenia wyjazdu. WPR w Katowicach to największy dysponent ratownictwa medycznego w Polsce. W swoich zasobach posiada 88 zespołów ratownictwa medycznego działających w ramach systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne (Ryc.1). Zespoły zarządzane są przez 2 zintegrowane dyspozytornie medyczne, które znajdują się w Katowicach (41 zespołów) i Gliwicach (47 zespołów). Tylko w samym 2016 roku WPR odebrał prawie 650 tysięcy telefonów i zrealizował prawie 250 tysięcy wizyt. W świetle Ustawy z dnia 5 grudnia 1996 roku o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tj. Dz. U z 2018 r. poz 617) badanie nie było eksperymentem medycznym i nie wymaga zgody Komisji Bioetycznej (Komisja Bioetyczna SUM KNW/0022/KB/12/18).

Analiza statystyczna

Analizę statystyczną prowadzono w oparciu o procedury dostępne w licencjonowanym oprogramowaniu STATISTICA 12.0 (StatSoft, USA) oraz Microsoft EXCEL 2010.

Rozkłady zmiennych nominalnych zostały przedstawione w postaci tabel częstości (liczebność, procent). W przypadku zmiennych ilościowych w rozkładzie nominalnym to przedstawienie jest średnią i odchyleniem standardowym, natomiast zmiennych ilościowych innych niż rozkład w postaci mediany i precyntylach.

Do oceny zależności między zmiennymi oraz oceny istotności różnic w rozkładach częstości zmiennych nominalnych zostały wykonane testy chi-kwadrat. Do oceny normalności rozkładów zmiennych ilościowych zostały zastosowane testy Kołmogorowa-Smirnowa. Do porównania grup w zakresie zmiennych ilościowych zostaną zastosowane następujące testy w przypadku zmiennych o rozkładach odbiegających od normalnego: testy Manna-Whitney’a (porównania dwóch grup).

WYNIKI

W latach 2013−2016 na terenie działalności WPR w Katowicach na dwóch zintegrowanych dyspozytorniach medycznych (Katowice i Gliwice) zarejestrowano około 2,5 miliona zgłoszeń, zadysponowanych zespołów ratownictwa medycznego było 915345. Z czego 870 wizyt dotyczyło rozpoznanie STEMI w opiece przedszpitalnej (0,095%). W tym mężczyzn było 596 (63,8%), kobiet 274 (36,2%) (p<0,001). Charakterystykę podstawową badanej grupy przedstawiono w tabeli I. STEMI częściej występuje w ciągu dnia, w domu i u pacjentów którzy pali papierosy albo nadal palą (Tab. II)

Nie zauważono znacznych różnic pomiędzy poszczególnymi kwartałami roku. W pierwszym kwartale przypadków STEMI było 241, co stanowiło 27,7% wszystkich przypadków (p=0,622), ale już w trzecim kwartale odnotowano 204 przypadków, co stanowiło 23,44% (Ryc. 2.).

W zależności od pilności wezwania średnia czasu w najwyższym kodzie pilności (K-1) wyniosła od dyspozycji do dojazdu na miejsce wezwania 6 min 29 s (p<0,001) (Ryc. 3).
Czas dotarcia pomocy związane był z porą dnia oraz czasem rozmowy (Tab. III).

DYSKUSJA

Celem pracy było przedstawienie roli dyspozytora medycznego i zespołu ratownictwa medycznego podczas wystąpienia u pacjenta STEMI. Badanie było prowadzone w latach 2013−2016 na obszarze działalności WPR w Katowicach. Ponad dwukrotnie wyższy wskaźnik odnotowano u mężczyzn niż u kobiet, co odzwierciedlają również inne badania [11−13]. Najwyższy wskaźnik wystąpienia STEMI odnotowano w pierwszym kwartale roku i w ciągu dnia. W innych stanach nagłych, na przykład w pozaszpitalnym nagłym zatrzymaniu krążenia czy w astmie oskrzelowej, wyniki są bardzo podobne [14−18].

Pacjenci byli obciążeni chorobami cywilizacyjnymi, co powoduje większe prawdopodobieństwo wystąpienia STEMI i palili papierosy lub dalej je palą. We opracowaniach naukowych widzimy podobne wyniki dotyczące czynników ryzyka wystąpienia nie tyle choroby wieńcowej, ale zawału mięśnia sercowego [19].

Najczęściej do zdarzenia dochodzi w domu w obecności rodziny. Opóźnienia leczenia pacjentów z STEMI można podzielić na dwa elementy. Pierwszy element opóźnienia leczenia inwazyjnego dotyczy samych pacjentów i jest związany z wystąpieniem bólu w klatce piersiowej do momentu pierwszego kontaktu ze służbą zdrowia. Drugim elementem opóźnień jest system ochrony zdrowia, który rozpoczyna się od pierwszego kontaktu medycznego (dyspozytor medyczny pracujący w skoncentrowanej dyspozytorni medycznej) do momentu wykonania zabiegu przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI). Niestety często opóźnienie są wielogodzinne. Bardzo podobne wyniki mamy w innych rejestrach. W rejestrze szwedzkim RIKS-HIA [20], w prospektywnym badaniu kohortowym było ponad 26 tysięcy pacjentów ze STEMI, którzy otrzymali leczenie reperfuzyjne do 15 godzin od wystąpienia bólu. Pacjenci, u których szybciej wykonano zabieg PCI mieli krótszy czas hospitalizacji, zmniejszony odsetek ponownego zawału mięśnia sercowego i zmniejszeną śmiertelność. Podobnie w pracy De Luca i wsp. [21] na grupie badanych (ponad 1700 pacjentów) ze STEMI wykazano, że każde opóźnienie w wykonaniu PCI wpływa na zwiększenie śmiertelności w ciągu 12-miesięcy.

Bardzo ważną rolę u pacjentów z bólami w klatce piersiowej mogącymi sugerować wystąpienie STEMI w opiece przedszpitalnej odgrywa dyspozytor medyczny. Jest to pierwsza osoba medyczna, która ma kontakt ze świadkiem zdarzenia lub samym pacjentem. To dyspozytor medyczny zbiera wywiad i decyduje o zadysponowaniu zespołu na miejsce zdarzenia lub też nie. Wywiad medyczny powinien być zbierany zgodnie z algorytmami zbierania wywiadów dla dyspozytorów medycznych, które narzuca rozporządzenie Ministra Zdrowia [5].

Dyspozytor medyczny również nadaje kod pilności wyjazdu, wyjazd w kodzie pilności K-2 powoduje istotnie statystycznie wydłużenie czasu dojazdu na miejsce zdarzenia, czego konsekwencją jest późniejszy czas wykonania udrożnienia naczynia wieńcowego. Drugim kluczowym elementem jest rola i działanie zespołu ratownictwa medycznego, to zespół decyduje o postępowaniu medycznym i w końcu o docelowym transporcie pacjenta. W pracy Clawsona i wsp. [22] również wykazano istotny priorytet nadania kodu u pacjentów z AMI. Praca ta dotyczyła zarówno centrum dyspozytorskiego, roli zespołów ratownictwa medycznego, jak również trzeciego etapu, jakim był szpitalny oddział ratunkowy. W Polsc, jak i w Europie trudno znaleźć publikacje opisujące rolę dyspozytora medycznego dla pacjenta z AMI, w szczególności w aspekcie czasu rozmowy, dyspozycji zespołu ratownictwa ze względu na rodzaj czy kodowanie wyjazdów. Można przytoczyć badania dotyczące innego stanu nagłego w opiece przedszpitalnej, a mianowicie nagłego zatrzymania krążenia, w publikacji Nadolny i wsp. Wyniki dotyczące czasów rozmowy, dyspozycji i kodowanie są bardzo podobne [23].

Bezpośredni transport pacjenta z miejsca zdarzenia do oddziału posiadającego pracownię kardiologii interwencyjnej drastycznie skraca czas wykonania zabiegu od momentu wystąpienia bólu w klatce piersiowej, czego efektem jest zmniejszenie śmiertelności u pacjentów z AMI [24]. Co zresztą potwierdzają różne stanowiska grupy ekspertów z dziedziny kardiologii, medycyny ratunkowej lub stanowiska konsultantów krajowych [25−27].

WNIOSKI

Duża rolę u pacjentów ze STEMI odgrywa dyspozytor medyczny, który ma pierwszy kontakt z pacjentem lub ze świadkiem zdarzenia. Dyspozytor powinien prowadzić wywiad medyczny zgodnie z aktualną wiedzą medyczną, co w rezultacie może powodować niższą śmiertelność oraz lepszą jakość życia pacjenta i jego rodziny. Systematyczne szkolenia dyspozytorów medycznych w ramach doskonalenia podyplomowego powinno prowadzić do podwyższenia jakości pracy dyspozytora.

PIŚMIENICTWO

1. Ustawa z dnia 8września2006r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U. z 2006 r. Nr 191, poz. 1410)

2. Podgórski M, Pawlak A, Gałązkowski R et. al. Mobilny zestaw ewakuacyjny – nowe rozwiązania w systemie PRM w zdarzeni z dużą ilością osób poszkodowanych. Ogólnopolski przegląd medyczny 2016;11-12:30-37

3. Rzońca G, Nadolny K. Centralizacja systemu powiadamiania ratunkowego na podstawie zintegrowanej dyspozytorni medycznej w Olsztynie. Na Ratunek 2016;03:49-53.

4. Nadolny K. Centralizacja dyspozytorni medycznych w Polsce i przyszłość dyspozytora medycznego. Praca poglądowa. Na Ratunek, 2015;03:59-62

5. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 10 stycznia 2014 r. w sprawie ramowych procedur przyjmowania wezwań przez dyspozytora medycznego i dysponowania zespołami ratownictwa medycznego (Dz.U. 2014 poz.66).

6. Cardiovascular diseases. http://www.who.int/mediacen- tre/factsheets/ fs317/en/ (accessed 16.10.2017).

7. Poloński L, Gasior M, Gierlotka M et al. Polish Registry of Acute Coronary Syndromes (PL-ACS). Characteristics, treatments and outcomes of patients with acute coronary syndromes in Poland. Kardiol Pol. 2007;65(8):861-72.

8. Steg PG, James SK, Atar D et al. ESC Guidelines for the management of acute myocardial infarction in patients presenting with ST- segment elevation. Task Force on the management of ST-segment elevation acute myocardial infarction of the European Society of Cardiology (ESC). Eur Heart J. 2012;33(20):2569-619.

9. Obłój D, Zalewski J, Wróblewska I. Medical rescue team activities with patients diagnosed with acute coronary syndrome. Anestez Rat. 2017;11:273-281.

10. Żurowska-Wolak M, Ilczak T. ECG teletransmission – perspective of emergency medical service. Anestezjologia i Ratowictwo 2016;10:358-362.

11. Delgado A, Rodrigues B, Nunes S et.al. Acute heart failure registry: risk assessment model in decompensated heart failure. Arg Bras Cardiol. 2016;107(6):557-567.

12. Zhdan VM, Oksak GA, Radomskyi OV. Epidemiology of acute myocardial infarction in Ukraine and Poltava region. Wiad Lek. 2018;71(3):751-756.

13. Perl L, Peiffer V, Fuhrer AE. Sex differences in discharge destination following acute myocardil infarction. Coron artery Dis 2018 Jun 6.

14. Bagai A, McNally B, Al-Khatib S et al. Temporal differences in out-of-hospital cardiac arrest incidence and survival. Circulation 2013;128: 2595-2602.

15. Nagao K. Out-of-hospital cardiac arrest related to cardiac etiology and the weather. Circ J. 2013;77:1988-1989.

16. Douglas AS, al-Sayer H, Rawles JM. Seasonality of disease in Kuwait. Lancet, 1991;337:1393-1397.

17. Nadolny K, Gotlib J, Panczyk M et al. The role of the witness of the incydent and the role of the emergency medial dispatcher in out-of-hospital sudden cardiac arrest. Post N Med 2018;31(1):6-11.

18. Nadolny K, Sterliński M, Niczyporuk, et.al. Should basic emergency medical teams be dispatched more often than specialized emergency medical teams to patients with impaired ventilation and suspected bronchial asthma? Anestez Rat. 2017;11;247-255.

19. Zhao Q,Yang Y, Chen et al. changes incharacteristics, ris factors and in-hopsital mortality among patients with acute myocardial infartcion in the capital of China over 40 years. Int J Cardiol. 2018;15;265;30-34.

20. Stenestrand U, Lindback J, Wallentin L. Long-term outcome of primary percutaneous coronary intervention vs prehospital and in-hospital thrombolysis for patients with ST-elevation myocardial infraction. JAMA. 2006;296(14):1749-1756.

21. De Luca G, Suryapranata H, Ottervanger JP et al. Time delay to treatment and mortality in promary angioplasty for acute myocardial infraction: every minute of delay counts. Circulation 2004;109 (10);1223-1225.

22. Clawson JJ, Gardett I, Scott G et.al. Hospital-Confirmed Acute Myocardial Infarction: Prehospital indentification using the medical priority dispatch system. Prehospital Disaster Medicine 2018;33(1)29-35.

23. Nadolny K, Szarpak L, Gotlib J et.al: An analysis of the relationship between the applied medical rescue actions and the return of spontaneous circulation in adults with out-of-hospital sudden cardiac arrest. Medicine 2018;97(30):e11607.

24. Wojtynisk B, Goryński P. Sytuacja zdrowotna ludności polski i jej uwarunkowania. Warszawa: Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego – Państwowy Zakład Higieny, 2016.

25. Kubica J, Adamski P, Paciorek P. Treatment of patients with acute coronary syndrome: recommendations for medical emergency temas: Focus on antiplatelet therapies. Updated experts standpoint. Cardiol J. 2018 apr 19 (epub ahead of print).

26. Paciorek P, Basiński A, Nogalski A et al. Stanowisko zespołu konsultanta krajowego w dziedzinie medycyny ratunkowej: Leczenie pacjentów z OZW w okresie przedszpitalnym – podsumowanie i komentarz do zaleceń dla ZRM. Na Ratunek 2017;2:31-38.

27. Kubica J, Adamski P, Paciorek P et al. Anti-aggregation therapy in patients with acute coronary syndrome — recommendations for medical emergency teams. Experts’ standpoint. Kardiol Pol 2017;75:47-56.

 

Konflikt interesów:

Wszyscy autorzy deklarują brak konfliktu interesów.

Autor korespondujący

Klaudiusz Nadolny

Klinika Medycyny Ratunkowej,

Uniwersytet Medyczny w Białym stoku

ul. Szpitalna 3715-295 Białystok,

tel.: 513 082 398

e-mail: knadolny@wpr.pl ,

Nadesłano: 14.09.2018

Zaakceptowano: 10.10.2018

Tabela I. Charakterystyka podstawowa badanej grupy.

   

Wiek (n=870), lata

64±11

Wzrost (n=634), cm

170±9

Waga (n=634), kg

80±15

BMI (n=630)

27,6±4,6

Skurczowe RR (n=869), mmHg

135±25

Rozkurczowe RR (n=869), mmHg

81±14

Nadciśnienie tętnicze (n=870)

608 (69,9%)

Hipercholesterolemia (n=870)

435 (50,0%)

Otyłość (n=870)

139 (16,0%)

Cukrzyca (n=870)

210 (24,1%)

Palenie tytoniu (N=681)

532 (78,2%)

Pora dnia (n=870), dzień (godz. 7:00-19:00)

547 (62,87%)

Miejsce zdarzenia (n=870), dom

607 (69,77%)

Tabela.II. Charakterystyka wystąpienia STEMI.

STEMI N=870

p

 

Dzień

( 07.00 do 18.59)

Noc

( 19.00 – 6.59)

   

Pora dnia

N=547 (62,87%)

N=323 (37,13%)

 

P<0,001

 

Przednia

Dolna

Inna

 

STEMI

N=483 (55,5%)

N=329 (37,8%)

N=58 (6,7%)

P<0,001

 

TAK

NIE

   

Pali papierosy lub palił w przeszłości

N=681 (78,2%)

N=189 (31,8%)

 

P<0,001

 

Dom

Poza domem

   

Miejsce zdarzenia

N=607 (69,77%)

N=263 (30,23%)

 

P<0,001

Tabela. III. Czas oczekiwania wzywającego na podniesienie słuchawki i długość rozmowy.

 

K1 (N = 581)

K2 (N = 289)

p – value

Średni czas oczekiwania na podniesienie słuchawki przez Dyspozytora:

     

W dzień

6 sekund

SD= 1,2

6 sekund

SD= 1,2

P= 1,000

W nocy

8 sekund

SD = 1,6

8 sekund

SD= 1,6

P= 1,000

Istotność

p < 0,001

p < 0,001

 

Średni czas rozmowy Dyspozytora:

     

W dzień

(07.00- 18.59)

1 min 24 s

SD= 0,25

2 min 38 s

SD= 0,48

p <0,001

W nocy

(19.00-6.59)

1 min 38 s

SD= 0,28

2 min 54 s

SD= 0,51

p <0,001

Istotność

p < 0,001

p < 0,001

 
 

Ryc. 1. Rejon działania WPR w Katowicach.

Ryc. 2. Podział ze względu na kwartał.

Ryc. 3. Kody dyspozytora – czas.