X Kongres Polonii Medycznej

III Światowy Zjazd Lekarzy Polskich, Gdańsk, 29.05.2019 – 01.06.2019

STRESZCZENIA WYSTĄPIEŃ KONGRESOWYCH

STRESZCZENIA WYSTĄPIEŃ – SESJE OTWARTE

(w kolejności alfabetycznej według nazwisk AUTORÓW, w wersji przesłanej do redakcji)

TEMATY MEDYCZNE 

 

 

WARTOŚĆ CHARAKTERU NACIEKU LIMFOIDALNEGO TARCZYCY W DIAGNOSTYCE RAKA BRODAWKOWATEGO

Karolina Butolina1, Viktor Basinsky1, Sergej Lyalikov1, Tatsiana Shtabinskaya1, Andrzej Marszałek2

1UNIWERSYTET MEDYCZNY W GRODNIE, GRODNO , BIAŁORUŚ

2COLLEGIUM MEDICUM IM. LUDWIKA RYDYGIERA W BYDGOSZCZY, BYDGOSZCZ, POLSKA

Wstęp: Guzki tarczycy mają ważne znaczenie kliniczne ze względu na konieczność wykluczenia z nich nowotworów złośliwych. Jednak nawet przy badaniu materiału chirurgicznego mały rozmiar węzła, wielowęzłowy charakter procesu utrudnia diagnozę nowotworów, co sprawia, że ciągle aktualne są poszukiwania dodatkowych kryteriów obecności nowotworów tarczycy.

Cel pracy: Ocena charakteru nacieku limfoidalnego, a także jego znaczenia prognostycznego w diagnostyce raka brodawkowatego w guzkach tarczycy. Guzki tarczycy zostały podzielone na 2 grupy: rak brodawkowaty i węzły nienowotworowe. Zbadano 32 przypadki raka brodawkowatego i 80 przypadków patologii nienowotworowej z węzłami w tarczycy (wole eutyreoze, wole tyreotoksyczne, zapalenie tarczycy typu Hashimoto). Wykonywano odczyny immunohistochemiczne z przeciwciałami monoklonalnymi CD3, CD4, CD8, CD25, CD23, CD1α i TGF-β. 

Wyniki: Podczas konstruowania modelu matematycznego do diagnozowania raka brodawkowatego w guzkach (funkcja dyskryminacyjna), zastosowano 90 wskaźników kliniczno-anamnestycznych i morfologicznych przez odwrotną metodę krok po kroku. Stwierdzono, że 3 z nich mają znaczący wpływ na obecność raka: poziomy ekspresji CD1α i TGFβ w tkankach węzła, jak również TGFβ w tkance otaczającej węzły. Za pomocne w uzyskaniu wartości tych wskaźników należy uznać równanie dyskryminacyjne: y = –4,436 + 4,04353m 1 –0,21751m 2 + 0,27535m 3 , gdzie m 1 jest poziomem CD1α w węźle; m 2 to poziom TGFß w tkance tarczycy wokół węzłów; m 3 to poziom TGFß w węźle. Jeśli y≤0, przewiduje się brak raka brodawkowatego, jeśli y>0, istnieje wysokie ryzyko raka brodawkowatego w formacji węzłowej. Czułość proponowanego modelu dyskryminacyjnego wynosi 100%, specyficzność – 90,6%. Znaczenie prognostyczne wyniku dodatniego (obecność raka brodawkowatego w formacji guzkowej) wynosi 100%. Znaczenie prognostyczne wyniku negatywnego (brak raka brodawkowatego) wynosi 90,6%. 

Wnioski: Badanie wykazało, że do diagnozowania raka brodawkowatego w guzkach tarczycy można zastosować równanie dyskryminacyjne z określeniem poziomu ekspresji CD1α i TGFβ w tkankach węzła i TGFβ w otaczającej tkance.

 

 

WYSTĘPOWANIE WAD POSTAWY CIAŁA U DZIECI W WIEKU PRZEDSZKOLNYM I SZKOLNYM

H. Chowańska, S. Dubinina, K. Raciborska 

UNIWERSYTET MEDYCZNY W GRODNIE, GRODNO, BIAŁORUŚ

WYŻSZA SZKOŁA MEDYCZNA W BIAŁYMSTOKU, BIAŁYSTOK, POLSKA

Wstęp: Rehabilitacja dzieci to odpowiedzialne i trudne zadanie, a społeczne znaczenie tego zagadnienia jest duże ze względu na rosnącą w szybkim tempie liczbę osób z uszkodzoną sprawnością narządu ruchu. Usprawnianie dzieci i młodzieży to wieloletni okres obserwacji i doświadczeń, które umożliwiają wypracowanie odpowiednich metod i sposobów postępowania w poszczególnych chorobach.

Materiał i metody: Badania przeprowadzono w 2 przedszkolach i 2 szkołach podstawowych w Grodnie (Białoruś) i Białymstoku (Polska), placówki zostały wybrane losowo. Ogółem przebadanych zostało 314 osób, w tym 75 dziewcząt i 75 chłopców w wieku pięciu lat, 82 dziewczęta i 82 chłopców w wieku dwunastu lat, uczniów szkół podstawowych. Do badań postawy ciała wykorzystaliśmy metodę punktowania wg Tadeusza Kasperczyka, metodę plantokonturograficzną oraz wskaźnik kątowy Clarke`a. 

Wyniki: W wyniku przeprowadzonych badań zostały sformułowane wnioski, że u dzieci w wieku przedszkolnym wady postawy ciała występują częściej u dziewcząt – 20% niż u chłopców – 13,4%. Do najczęściej występujących wad zaliczyć można nieprawidłowe ustawienie głowy, wadliwe ustawienie łopatek, wady w budowie klatki piersiowej, nieprawidłowe ukształtowanie kifozy piersiowej. Wpływ na taką sytuację w dużym stopniu ma nieprawidłowe odżywianie, zapadalność na wiele chorób, brak ruchu i higieny oraz nieprawidłowe postępowanie zapobiegawcze.

Wnioski: Reasumując, można zauważyć, iż tendencja do występowania wad postawy ciała wśród dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym osiąga punkt kulminacyjny na przełomie szkoły podstawowej. W większym stopniu na występowanie wad postawy we wszystkich przebadanych grupach wiekowych narażone są dziewczęta. Duża częstotliwość zmian w zakresie postawy ciała u dzieci nadaje temu zagadnieniu cechy o charakterze społecznym. Bardzo ważne jest rozpoznanie wad we wczesnym okresie, zapobieganie ich powstawaniu oraz opracowanie i organizowanie odpowiednich form leczniczych. Współpraca służby zdrowia, nauczycieli, rodziców i opiekunów w celu zapewnienia dziecku optymalnej ilości wysiłku fizycznego, odpowiedniej diety, warunków do nauki w przedszkolu, w szkole, w domu, a także objęcie opieką profilaktyczną i fachowym leczeniem od momentu wykrycia wszelkich nieprawidłowości w postawie ciała.

 

 

OPERACJE LAPAROSKOPOWE W GINEKOLOGII

Antonina Dnistrianska, Grigorij Chayka, Victoria Savina

NARODOWY UNIWERSYTET MEDYCZNY IM. M.PIROGOVA, WINNICA, UKRAINA

Wstęp: Operacje laparoskopowe w ginekologii z zastosowaniem odmy otrzewnowej mają swoje cechy szczególne u kobiet w każdym wieku. Dzięki dalszym postępom i zastosowaniu bardziej subtelnych technologii, obsługujemy teraz pacjentki starsze, które wymagają bardziej trudnych i długotrwałych operacji.

Cel pracy: Ocena powikłań zabiegów chirurgicznych z zastosowaniem operacji laparoskopowych.

Materiał i metody: Przeanalizowano powikłania kobiet w okresie okołomenopauzalnym w przypadkach zabiegów chirurgicznych z zastosowaniem operacji laparoskopowych narządów miednicy z użyciem pneumoperitoneum i porównano przebieg operacji i stan po okresie operacyjnym za pomocą laparoskopii bezgazowej.

Wyniki: Laparoskopię zastosowano w łagodnych włókniakach, cystomasach. Ustalono na podstawie badań, że u kobiet z operacjami laparoskopowymi z zastosowaniem odmy otrzewnowej przy użyciu dwutlenku węgla występują zmiany metaboliczne i hemodynamiczne, które powodują różne powikłania. W okresie pooperacyjnym wykryto oznaki znacznego bólu. Takie komplikacje mogą wynikać ze spadku temperatury do 32°C podczas operacji. W okresie pooperacyjnym obserwowano objawy hipowentylacji, które mogą wynikać z ciśnienia w jamie brzusznej zwiększonego przy użyciu dwutlenku węgla i kompresji przepony. Zmniejszenie pojemności minutowej serca i wzrost ciśnienia centralnego żylnego, wzrost oporu obwodowego mogą być spowodowane uciskiem pustej żyły. Wzrost gęstości tlenu we krwi tętniczej, kwasicy metabolicznej, hiperkapnii i hipoksemii jest spowodowany wchłanianiem i zwiększeniem zawartości wewnątrznaczyniowej dwutlenku węgla. Dzięki zastosowaniu technik laparoskopii bezgazowej, objawy tych komplikacji, spowodowanych użyciem dwutlenku węgla, są zmniejszone. Mechaniczne zwiększenie jamy brzusznej pozwala na swobodną ocenę natury zmian tkankowych. Zastosowanie laparoskopii bezgazowej pomaga również zapobiegać powstawaniu problemów związanych z utratą gazu, usunięciem tkanek, które zostały wycięte z jamy brzusznej. Główne zalety stosowania laparoskopii bezgazowej w wykonywaniu histerektomii są związane z zastosowaniem instrumentów tradycyjnych, 60% zmniejszenia czasu operacji, w porównaniu z techniką tradycyjną laparoskopii gazowej, użyciem materiału do szycia, podobną laparotomią, znacznie szybszą operacją niż histerektomia laparoskopowa. Wynika to z braku konieczności usuwania gazu przez płat trokaru, podczas wykonywania manipulacji operacyjnych lub przy użyciu specjalnej przyssawki. Podczas laparoskopii bez gazu w dowolnym momencie krwawienie można zatrzymać za pomocą tamponów hemostatycznych z późniejszym przymocowaniem klipsów i ligatur. U kobiet w okresie pooperacyjnym nie było powikłań związanych ze stosowaniem dwutlenku węgla, nie stwierdzono zmniejszenia progu bólu, co pozwala na skrócenie czasu pobytu kobiet w szpitalu, przyspieszając etap rehabilitacji.

Wnioski: Laparoskopia bezgazowa jest bezpieczną, skuteczną i nowoczesną metodą leczenia chirurgicznego w ginekologii. 

 

 

WSPÓŁCZESNE PODEJŚCIA DO LECZENIA NADCIŚNIENIA TĘTNICZEGO U KOBIET W OKRESIE MENOPAUZY

Vlodzimierz Dnistrianski, Liliia Yaremchuk, Nataliia Burtiak, Nataliya Godlevskaya

NARODOWY MEDYCZNY UNIWERSYTET IM. M.PIROGOVA, WINNICA, UKRAINA

Wstęp: Nadciśnienie tętnicze pozostaje ważnym wskaźnikiem dla lekarzy w świecie współczesnym, zwłaszcza w schorzeniach, w których może ono przyczyniać się do wzrostu śmiertelności. U kobiet w okresie perimenopauzalnym występują nieprawidłowości systemu sercowo-naczyniowego: skłonność do podniesienia nadciśnienia tętniczego, zmienność rytmu serca, a przy długotrwałej menopauzie ryzyko rozwoju IChS, szczególnie na tle zespołu metabolicznego.

Cel pracy: Ocena skuteczności leczenia nadciśnienia drugiego stopnia 160-179/100-109 mm r .s. – ІІ stopień prądu (średnia forma) u kobiet w okresie postmenopauzy. 

Materiał i metody: Do weryfikacji rozpoznania nadciśnienia używano codziennego monitorowania ciśnienia krwi, badania echokardiograficznego w celu oceny krwiobiegu w sercu, masy i objętości serca. Badano poziom lipidów we krwi , aby kontrolować zespół metaboliczny

Wyniki badań: W badaniu wzięło udział 45 kobiet w wieku 50-55 lat w okresie menopauzy, 1-3 lata, z istotnymi zaburzeniami, z obecnością otyłości i nadciśnienia drugiego stopnia bez objawów niewydolności serca. Badane pacjentki poddano interwencji terapeutycznej złożonej z antagonistόw receptora angiotensyny II – sartany (azilsartan 40 vg na dobę), rozuwastatyny 20 mg i indopamidu 1,5 mg w celu zmniejszenia zespołu metabolicznego. Leczenie trwało przez 3 miesiące, dotyczyło regulowania ciśnienia krwi i poziomu lipidów we krwi. Leczenie skojarzone spowodowało znaczne zmniejszenie komplikacji choroby, normalizację ciśnienia krwi, zrównoważenie poziomu lipidów. 

Wnioski: Kompleksowe leczenia u kobiet z otyłością i nadciśnieniem, dyslipidemią w okresie postmenopauzy powinno zawierać antagonisty receptora angiotensyny II (sartany), co zmniejsza powikłania choroby nadciśnieniowej, zaburzenia zespołu metabolicznego i normalizuje ciśnienie krwi. 

 

 

SOLUBLE ST2 AND LEFT VENTRICULAR REMODELING AT THE ESSENTIAL HYPERTENSION

Alla Gumeniuk, Dmitro Bagrij, Olha Starzhynska, Andriy Donetc, Tetyana Kalinovska, Vadym Zhebel 

NATIONAL PIROGOV MEMORIAL MEDICAL UNIVERSITY, WINNICA, UKRAINA

Introduction: Soluble ST2 (sST2) is one of novel biomarkers of ventricular fibrosis and remodeling. It is known that peptide secreted from cardiomyocytes due to biomechanical stress and overload. Some studies have shown an association between the level of sST2 and left ventricular dysfunction, special in patients with heart failure. However, the value of this biomarker in hypertensive patients is unclear. 

The aim: We tested a hypothesis that elevation of the plasma level of sST2 is one of the characteristics of left ventricular remodeling in patients with asymptomatic arterial hypertension. 

Material and Methods: We studied 100 male patients with asymptomatic arterial hypertension (mean age 49,33 ± 0,82 years). The sST2 levels were determined by immunoassay method. Left ventricular remodeling was studied using echocardiography by standard techniques. Left ventricular hypertrophy (LVH) was diagnosed if the mass index of left ventricular exceeded 115 g\m2. 

Results: sST2 plasma level wasn’t related to age, body mass index and blood pressure level in patients with asymptomatic arterial hypertension. However, sST2 level correlation was found for left ventricular mass index, left ventricular diastolic and left atrium cavity size. Natural, that sST2 values were reliably higher in patients with LVH (27,42 ng/ml vs 23,17 ng/ml in hypertensive patients without LVH, p<0,01). There were no differences in peptide levels in patients with varying degrees of LVH. 

Conclusions: We concluded that the significant elevation of sST2 in hypertensive subjects occurs in the development of left ventricular hypertrophy.

 

 

WARTOŚĆ DIAGNOSTYCZNA ELEKTROMIOGRAFII U PACJENTÓW Z ZABURZENIAMI UNERWIENIA KRTANI

Swietłana Jaremczuk

PAŃSTWOWA AKADEMIA MEDYCZNA PODYPLOMOWEGO WYKSZTAŁCENIA, KIJÓW, UKRAINA

Wstęp: Wiele stanów patologicznych prowadzi do naruszeń unerwienia krtani. Wśród nich są mechaniczne uszkodzenia nerwu nawrotowego, procesy objętościowe zlokalizowane w śródpiersiu, neuroinfekcja i miastenia. Elektromiografia krtani (LEMG) pozwala ocenić integralność nerwów i stan wewnętrznych mięśni krtani. LEMG potwierdza obecność i różnicuje przyczyny zaburzeń ruchowych, które mogą być spowodowane upośledzonym ruchem w stawie, który łączy chrząstkę krtaniową, pierwotną dysfunkcją miogenną lub zaburzeniem unerwienia mięśni. Poznanie dokładnych mechanizmów zaburzeń ruchowych jest ważne przy wyborze taktyki i przepisywania leczenia. Najczęściej LEMG stosuje się do celów diagnostycznych, chociaż można go również używać do nawigacji podczas wykonywania wstrzyknięć toksyny botulinowej ze spastyczną dysfonią.

Cel pracy: Zbadanie możliwości LEMG w zakresie optymalizacji diagnostyki i leczenia zaburzeń motorycznych krtani różnego pochodzenia.

Materiał i metody: Przebadaliśmy 48 pacjentów z zaburzonym unerwieniem ruchowym krtani. 

Wnioski: Ustalono, że zastosowanie LEMG pozwala nie tylko zidentyfikować naruszenia unerwienia mięśni krtani i ocenić ich stopień, ale także przeprowadzić diagnozę, określić wskazania do leczenia zachowawczego i chirurgicznego, a także ocenić ich możliwą skuteczność.

 

 

PRZYCZYNY MĘSKIEJ NIEPŁODNOŚCI W OBWODZIE GRODZIEŃSKIM

Kazimierz Jodkowski, Oleg Korczagin 

GRODZIEŃSKI PAŃSTWOWY UNIWERSYTET MEDYCZNY, GRODZIEŃSKIE OBWODOWE PERINATALNE CENTRUM, GRODNO, BIAŁORUŚ

Wstęp: Bezpłodność – brak możliwości poczęcia dziecka podczas regularnego życia seksualnego w wieku rozrodczym. Problemy z zajściem w ciążę ma co szósta para na świecie. Niepłodność dotyczy około 16% związków w wieku reprodukcyjnym. Światowa Organizacja Zdrowia traktuje niepłodność, jako chorobę, a ze względu na jej duży zasięg – nawet za chorobę społeczną. 

Cele pracy: Zbadanie przyczyn niepłodności u mężczyzn, którzy zgłosili się po poradę do urologa-androloga.

Materiał i metoda: Materiałem do badań była dokumentacja medyczna pacjentów, którzy zgłosili się do androloga-urologa Grodzieńskiego Obwodowego Centrum Perinatalnego. Podstawą diagnostyki niepłodności wśród mężczyzn był wywiad medyczny, badanie przedmiotowe i badanie jakości nasienia. 

Wyniki: W latach 2016-2018 zgłosiło się do lekarza 1117 mężczyzn w wieku od 21 do 60 rż. Wśród nich mieszkańców Grodna było 932 (83,4%) i 185(16,6%) zamieszkałych w obwodzie grodzieńskim. Z powodu pierwotnej niepłodności zgłosiło się 873 (78,2%) , a wtórnej 244(21,8%) pacjentów. U badanych pacjentów odnotowano następujące choroby: epidemiczne zapalenie ślinianek przyusznych u 186, żylaki powrózka nasiennego zdiagnozowano u 146, choroby przenoszone drogą płciową (mykoplazmoza, ureaplasmoza, zakażenie chlamydią, infekcje wirusowe i inne) stwierdzono u 141, zapalenie gruczołu krokowego u 140 pacjentów, interwencje chirurgiczne w dzieciństwie na narządach moszny – 122, uraz zewnętrzny narządów płciowych – 68, inne oznaczone choroby to patologia nerek – 41, operacje z powodu wyrostka robaczkowego itp. – 121.

Wnioski: Najczęstszymi przyczynami, które mogły prowadzić do niepłodności u mężczyzn w obwodzie grodzieńskim są: infekcje przenoszone drogą płciową, epidemiczne zapalenie ślinianek przyusznych i zapalenie gruczołu krokowego, żylaki powrózka nasiennego i operacje chirurgiczne na narządach moszny.

 

 

STRUKTURA UJAWNIONEJ PATOLOGII PŁODÓW U KOBIET W CIĄŻY

Kazimierz Jodkowski, Iryna Motiuk, Helena Mielewicz

REGIONALNE KLINICZNE PRENATALNE CENTRUM, GRODZIEŃSKI PAŃSTWOWY UNIWERSYTET MEDYCZNY W GRODNIE, GRODNO, BIAŁORUŚ

Wstęp: Diagnostyka prenatalna, która rozwinęła się dzięki badaniom ultrasonograficznym, stała się nieodłączną częścią pediatrii, kardiologii i chirurgii dziecięcej. 

Cel pracy: Zbadanie częstości występowania i rodzaju wrodzonych wad na podstawie badania USG płodu.

Materiał i metody: Dokonaliśmy analizy wyników badań USG ciężarnych kobiet w latach 2012-2017. Badania wykonywano w 11-14, 20-22 i około 30 tygodniu ciąży. 

Wyniki: Objęto badaniem 37 tysięcy kobiet w ciąży, u 1305 stwierdzono wady wrodzone płodu. Podział wad wrodzonych według częstości występowania: wady wrodzone układu moczowego – 288 (22%), wady układu nerwowego – 182 (13,9%), wady serca i naczyń – 211 (16,2%), wady układu kostno-mięśniowego – 142 (10,9%), aberracje chromosomalne – 119 (9,1%), wady układu trawiennego – 54 (4%), mnogie wady wrodzone – 110 (8,4%), inne wady (układu płciowego, wady oka, ucha, twarzy, układu oddechowego) – 199 (15,2%),. Przerwanie ciąży ze wskazań medycznych wykonano u 460 kobiet (35,2%). Najczęściej przerywanie ciąży wykonywano przy stwierdzeniu u płodu wad układu nerwowego 118 (25,6%), aberracji chromosomowych 99 (21,5%), zespołu wad wrodzonych 86 (18,7%). Zdiagnozowanie wad, które były powodem do przerwania ciąży dokonywano w następujących terminach: 11-20 tydzień ciąży (74,1%), 21-25 tydzień ciąży (43,42%), 26-30 (2,3%). 

Wnioski: 1. Wśród wszystkich zdiagnozowanych wad najczęściej stwierdzano wady układu moczowego (22%). 2. Przerwania ciąży najczęściej wykonywano przy stwierdzeniu wad układu nerwowego, aberracji chromosomowych, a w przypadku zespołu wad wrodzonych przy współistnieniu wad serca i układu kostno-mięśniowego.

 

 

OCENA STĘŻENIA SELENU U DZIECI NA BIAŁORUSI

Aksana Kharchanka, Taniana Rowbuć 

PAŃSTWOWY UNIWERSYTET MEDYCZNY, GRODNO, BIAŁORUŚ

Wstęp: Białoruś jest jednym z państw świata, w którym deficyt selenu (Se) stanowi aktualny problem w ochronie zdrowia. Szerokie rozpowszechnienie gipomikroelementoz prowadzi do wzrostu zachorowań, zwłaszcza wśród dzieci. Zaopatrzenie w selen wiąże się z jakością życia pacjenta, zbilansowanym odżywianiem, problemami ekonomicznymi i ekologicznymi w naszym państwie.

Cel pracy: Ocena poziomu selenu u dzieci w wieku dojrzewania na Białorusi. 

Materiał i metody: Prowadziliśmy badania kliniczne nad określeniem poziomu Se w osoczu krwi u 85 dzieci (47 dziewczynek, 38 chłopców) w wieku 10-14 lat. W czasie badania dzieci nie miały ostrych ani przewlekłych chorób. Część dzieci (25) przyjmowało w ciągu miesiąca przed badaniem suplementy diety z selenem w dawce profilaktycznej. Badano poziom selenu w osoczu krwi z wykorzystaniem metody elektrometrycznej atomowej absorpcyjnej spektrofotometrii aparatem Perkin-Elner 600 (B. Jacobson, G. Lockitch, 1998; Gardinev P. et al., 1995). Według różnych badaczy wartości Se 80-120 mg/l w osoczu odpowiadają normalnemu poziomowi bezpieczeństwa (w różnych regionach geograficznych). Poziom poniżej 50 mg/l wskazuje na poważny niedobór.

Wyniki: Wykazano, że u dzieci, które nie otrzymywały witaminowo-mineralnych suplementów diety, poziom selenu w osoczu krwi był 53,70 ± 1,76 mg/l, a u dzieci otrzymujących suplementy – 52,50 ± 2,10 mg/l. Poziom selenu w surowicy krwi nie różnił się u obu płci. Odchylenia wartości Se została 35,00 mg/l do 91,10 mg/l. W 27,3% poziom mikroelementu w osoczu krwi był niższy niż wartość krytyczna, czyli 50 mikrogramów na litr. 

Wnioski: Uzyskane dane wskazują, że większość dzieci w wieku dojrzewania ma niewystarczające zaopatrzenie w selen, które może być jedną z przyczyn wtórnych deficytów immunologicznych i chorób z nich wynikających. Według innych naszych danych u znacznej liczby dzieci w regionie grodzieńskim na Białorusi rozwija się stres oksydacyjny, w mechanizmie którego ważne znaczenie ma deficyt selenu. Wskazuje to na konieczność suplementacji selenem u dzieci w wieku dojrzewania, aby zapewnić jego optymalny poziom. 

 

 

ODMIEDNICZKOWE ZAPALENIE NEREK W CIĄŻY

Piotr Koreńko 

KLINIKA UROLOGII, PAŃSTWOWY SZPITAL KLINICZNY, MIŃSK, BIAŁORUŚ

O wadze problemu odmiedniczkowego zapalenia ciążowego(OZC) świadczy znaczna częstość tego powikłania ciąży i poważne konsekwencje dla zdrowia matki i płodu. Celem naszej pracy jest poprawa wczesnej diagnozy OZC i opracowanie optymalnej taktyki leczenia w zależności od postaci klinicznej OZ. Niniejsza praca opiera się na obserwacji 150 ciężarnych z ostrym odmiedniczkowym zapaleniem nerek, które były leczone w szpitalu №4 w Mińsku w latach 2013–2017. Średnia wieku wynosiła 23,5 roku. Analizując wywiad pacjentek, ustalono, że wiele czynników przyczynia się do rozwoju OZC. Przede wszystkim jest to bezobjawowa bakteriuria, która u 108 (72%) pacjentek poprzedzała rozwój wyraźnej postaci klinicznej. Jedną z najważniejszych metod obiektywnej oceny stanu nerek u ciężarnej kobiety jest ultrasonografia. W celu wiarygodnej oceny przepływu krwi w narządzie i tkance nerek konieczne jest badanie USG Doppler kolor. Uzyskane w ten sposób dane echograficzne pozwalają obiektywnie określić stopień OZC. W zależności od postaci klinicznej i ciężkości ostrego OZC, wszystkie pacjentki zostały podzielone na trzy grupy. Pierwsza grupa składała się z 81 (54%) pacjentek z ostrym surowiczym OZC i umiarkowanie ciężkimi objawami klinicznymi. Druga – 63 (42%) kobiety z ostrym surowiczym OZC i ciężkim procesem zapalnym. Trzecia grupa – 6 (4%) pacjentek z ropnym OZC. Leczenie OZC powinno rozpoczynać się od przywrócenia przepływu moczu z miedniczki nerkowej. Metoda drenażu górnych dróg moczowych jest wskazana w zależności od postaci klinicznej i ciężkości OZC. W ostrym surowiczym OZC z umiarkowanymi objawami wskazana jest terapia drenażem pozycyjnym. Był on skuteczny u 67 (82,7%) pacjentek z pierwszej grupy. U 14 (17,3%) kobiet w tej grupie drenaż postawy nie wywołał oczekiwanego efektu, co wymagało stentowania nerki. W ostrej surowiczej OZC z ciężkim procesem zapalnym u 58 (92%) ciężarnych z drugiej grupy stosowało się stentowanie nerki. Należy zauważyć, że długotrwała eliminacja czynnika obturacyjnego przez stentowanie w połączeniu z terapią przeciwbakteryjną zapewniła stabilną remisję. W przypadku ropnej destrukcji wskazane jest leczenie chirurgiczne (dekapsulacja nerki, wycięcie ognisk ropnych). U 5 pacjentek z ropnym, niszczącym OZC uzyskano odpowiedni drenaż przez nefrostomię. Jedna pacjentka przeszła nefrektomię. W kompleksowym leczeniu OZC należy stosować: racjonalną terapię przeciwbakteryjną, detoksykację, leki rozkurczowe i ziołowe.

 

 

DOŚWIADCZENIE TERAPII TROMBOLITYCZNEJ W WARUNKACH ODDZIAŁU UDAROWEGO WINNICKIEGO OBWODOWEGO PSYCHONEUROLOGICZNEGO szpitala IM. AKAD. O.I. JUSZCZENKI

T. Kostenko, A. Vysochansky, S. Matiyuk, V. Babina, A. Gorchinskaya

WINNICKI OBWODOWY PSYCHONEUROLOGICZNY SZPITAL IM. O.I. JUSZCZENKI, WINNICA, UKRAINA

W naszym obwodzie od roku 2015 działa szkoła zapobiegania udarom i optymalizacji udzielania pomocy pacjentom z udarem mózgu. Wynikiem działalności szkoły jest: 1. Uporządkowany system połączenia telefonicznego z pierwszym poziomem (felczer, lekarze rodzinni) i lekarzami pogotowia ratunkowego. 2. Zmiana drogi pacjenta. Pacjent zostaje przywieziony z miejsca, gdzie zachorował, bezpośrednio do oddziału udarowego. Nie traci się czasu na wizytę u neurologa szpitala rejonowego. 3. Zwiększyła się także liczba pacjentów przywiezionych w oknie terapeutycznym i odpowiednio – zwiększyła się liczba zabiegów trombolizy. 4. Ogólna liczba zabiegów trombolizy wykonanych na Ukrainie stopniowo rośnie i na naszym oddziale także progresywnie zwiększa się. Na naszym oddziale przeprowadzono badania kohortowe nad wczesnym stosowaniem preparatu Cerebrolysin po leczeniu trombolitycznym. Niewątpliwie lepiej regenerują się pacjenci po trombolizie i z wczesnym stosowaniem preparatu Cerebrolysin. Оd 2018 r. nasz oddział jest objęty międzynarodowym badaniem skuteczności stosowania Cerebrolysinu u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim niedoborem po ostrym udarze niedokrwiennym. zgodnie z protokołem C-REGSS -2. Badanie nie zostało jeszcze zakończone, wnioski zostaną przedstawione w późniejszym terminie. 

Wnioski: 1. Zmiana drogi pacjenta z ostrym udarem niedokrwiennym doprowadziła do poprawy jakości opieki nad pacjentem, a co za tym idzie, do zmniejszenia niedowładu. 2. Ponowne badanie skuteczności preparatu Cerebrolysin u pacjentów po leczeniu trombolitycznym w warunkach rzeczywistej praktyki klinicznej potwierdziło pozytywne tendencje ze znaczącymi różnicami na korzyść leku. Istnieją powody, aby twierdzić, że efekty są zależne od dawki i przestrzeganie zalecanych warunków leczenia może być kluczowe w osiągnięciu wyniku. 

 

 

PRZYPADKI KLINICZNE ROZWOJU GUZÓW OCZNYCH I OCZODOŁOWYCH

O. Makowskaya

ODDZIAŁ OKULISTYCZNY, REGIONALNY DZIECIĘCY SZPITAL KLINICZNY, WINNICA, UKRAINA

Pierwszy przypadek kliniczny: siatkówczak obu oczu

Diagnoza: Retinoblastoma – złośliwa formacja, jest dziedziczną patologią, z lokalizacją w siatkówce i rozprzestrzenioną do naczyniówki, orbity.

Materiał i metody: Pacjent B., urodzony w 2014 r. Na tle zatrucia lewej połowy, opryszczka lbiales. Natychmiast po urodzeniu u dziecka zdiagnozowano zakażenie wewnątrzmaciczne o nieznanej etiologii z uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego. Po raz pierwszy postawiono diagnozę „Retinoblastoma obu oczu” w wieku 8 miesięcy w czasie rutynowej kontroli. Dziecko przeszło kurs chemoredukcji. Potem pacjent otrzymał 4 kursy chemioterapii. Pomimo potężnej i aktywnej terapii, choroba postępowała. Na prośbę matki czwarty kurs chemioterapii został przerwany. Po 1,5 roku dziecko było hospitalizowane na oddziale intensywnej terapii z 4 etapami siatkówczaka, licznych przerzutów odległych. Dziecko otrzymało opiekę paliatywną. Po 2 tygodniach pacjent zmarł.

Drugi przypadek kliniczny: mięsak prążkowanokomórkowy

Diagnoza: Rhabdomyoskarcoma jest nowotworem złośliwym, to 6 przypadków na 1 milion dzieci, u 60-70% pacjentów poniżej 10 lat, a po 20 roku życia prawie nigdy nie występuje.

Materiał i metody: Dziecko A., urodzone w 2009 roku. Zraniło oczy śnieżką w styczniu 2016 roku. 2 tygodnie po urazie pojawił się wytrzeszcz oczu, pogorszone widzenie. Dziecko zostało skonsultowane w trybie ambulatoryjnym, zbadane przez specjalistów, przeprowadzono badanie MRI mózgu. Pomimo leczenia (terapia telegamem, 3 bloki chemioterapii), stan dziecka pogorszył się, w wieku 8 lat chłopiec zmarł.

Wyniki:

1. Podczas rutynowych badań profilaktycznych dzieci w wieku 1-6 miesięcy ważne jest, aby personel medyczny był przeszkolony przez okulistę w celu wczesnego wykrycia tej patologii.

2. Ważne są bieżące badania lekarza rodzinnego.

3. Promieniowany glejak siatkówki w obu oczach w wieku do 6 miesięcy od urodzenia jest uważany za niekorzystny czynnik prognostyczny dla przebiegu choroby i przeżycia dziecka.

4. Mięsak prążkowanokomórkowy pęcherzykowy ma gorsze rokowanie niż embrionalny.

 

 

ROZPOZNANIE I LECZENIE MARTWICZEGO ZAPALENIA JELIT U NOWORODKÓW

Helena Mielewicz, Kazimierz Jodkowski

GRODZIEŃSKI PAŃSTWOWY UNIWERSYTET MEDYCZNY, GRODNO, BIAŁORUŚ

GRODZIEŃSKI OBWODOWY SZPITAL DZIECIĘCY, GRODNO, BIAŁORUŚ

Wstęp: NEC (necrotizing enterocolitis neonatal) jest najczęstszą chorobą przewodu pokarmowego, wykrytą u noworodków leczonych na oddziale intensywnej terapii, której towarzyszy wysoka śmiertelność. Częstość występowania NEC wynosi od 1 do 3 przypadków na 1000 noworodków.

Cel pracy: Przeanalizować wyniki leczenia martwiczego zapalenia jelit u noworodków.

Materiały i metody: Retrospektywna analiza 42 historii dzieci leczonych na oddziale intensywnej terapii noworodków w grodzieńskim obwodowym szpitalu dziecięcym w latach 2011-2018.

Wyniki: Analiza wykazała, że 17 (40,5%) pacjentów to dziewczynki, 19 (59,5%) to chłopcy. 27 (64,3%) noworodków było przedwcześnie urodzonych od 25 do 37 tygodnia ciąży, średnio 30 tygodni + 3 tygodnie. 19 (45,2%) noworodków urodziło się z wyjątkowo niską masą ciała (od 470 g do 1550 g, średnio 1009,31 ± 230,6 g). Wszystkie dzieci po porodzie zostały hospitalizowane na oddziale intensywnej terapii noworodków szpitali położniczych. 5 z nich urodziło się z niskimi wynikami w skali Apgar (3/7, 2/8, 6/7). 19 dzieci urodziło się w sposób naturalny, 23 dzieci – przez cesarskie cięcie. U wszystkich matek chorych dzieci przebieg ciąży miał komplikacje. Wśród nich groźba przerwania ciąży, gestoza, ostra infekcja wirusowa dróg oddechowych, anemia, uszkodzenie łożyska i małowodzie. Pierwsze objawy (niedomykalność, wzdęcia) pojawiły się w ciągu 1-3 dni od chwili urodzenia. Ze szpitala położniczego dzieci zostały przeniesione do szpitala dziecięcego na oddział intensywnej terapii noworodków w celu dalszej obserwacji i leczenia. Leczenie zachowawcze było skuteczne u 19 (45,2%) noworodków (NEC 1 – 2 stopnie). Leczenie operacyjne: laparocenteza, laparotomia, resekcja jelita z wyłonieniem stomii, eliminacja stomii, zespolenie – u 23 (54,8%) noworodków (NEC 3 stopnia). Zgon zaobserwowano w 10 przypadkach 

Dyskusja: Kryteria leczenia zachowawczego a zabiegowego. Wskaźniki laboratoryjne poprzedzające perforacje jelita. 

Wnioski: 1. NEC występuje najczęściej u wcześniaków i dzieci o wyjątkowo niskiej masie ciała. 2. Leczenie NEC należy rozpocząć od zachowawczych metod. 3. Dzieci z NEC muszą koniecznie pozostawać pod stałą opieką chirurga dziecięcego.

 

 

TECHNIKA LEKTYNOHISTOCHEMICZNA – ZASTOSOWANIE W EKSPERYMENTALNYCH BADANIACH BŁONY ŚLUZOWEJ ŻOŁĄDKA PRZY WRZODACH 

Krystyna Nasadiuk1, Aleksander Sklarow1, Elżbieta Sogomonian2, Antonina Yaszczenko2

1KATEDRA BIOCHEMII, LWOWSKI NARODOWY UNIWERSYTET MEDYCZNY IM. DANYŁA GALICKIEGO, LWÓW, UKRAINA

2KATEDRA HISTOLOGII LWOWSKI NARODOWY UNIWERSYTET MEDYCZNY IM. DANYŁA GALICKIEGO, LWÓW, UKRAINA

Wstęp: Procesy glikozylacji są coraz częściej badane we współczesnej diagnostyce laboratoryjnej. Mimo to, ekspresja glikokoniugatów błony śluzowej żołądka (BSŻ) przy stanach zapalno-wrzodziejących, zarówno jak i mechanizm działania cytoochronnego peptydów niskocząsteczkowych pozostają niezbadane.

Cel pracy: Ocena glikomu BSŻ szczurów w warunkach nieselektywnego blokowania aktywności cyklooksygenazy (COX)-1/-2 i działania tripeptydu H-Glu-Asp-Gly-OH.

Materiał i metody: Doświadczenia przeprowadzono na szczurach zgodnie z międzynarodowymi przepisami etycznymi. Zwierzęta podzielono na 3 grupy (n=6 w każdej):
1. kontrolna; 2. podawano indometacynę (ind), 35 mg/kg; 3. podawano tripeptyd (10 µg) za 30 min do ind. Po 24 godzinach szczury dekapitowano, BSŻ usuwano, glikom badano techniką peroksydazy lektynowej. Panel lektynowy zawierał fukozospecyficzne (Laburnum anagyroides bark agglutinin (LABA) i sialospecyficzne (Sambucus nigra agglutinin – SNA) i Wheat germ agglutinin (WGA) lektyny. Intensywność lektynoreceptorowej reakcji oceniano: 0 – nie, 1 – słaba; 2 – łagodna i 3 – silna reakcja.

Wyniki: Zauważyliśmy silną reaktywność BSŻ kontrolnych zwierząt zarówno na lektyny sialo- i fukozospecyficzne, chociaż znakowanie WGA i SNA było wyższe w porównaniu z LABA (p&lt;0,05). U nietkniętych szczurów ekspresja specyficznych dla fukozy receptorów była wysoka w komórkach nabłonkowych, głównych i mukocytach, podczas gdy barwienie komórek okładzinowych LABA było słabe. Blokowanie COX-1/COX-2 powodowało rozwój nadżerkowo-wrzodziejących zmian BSŻ. Towarzyszyło temu zmniejszenie powinowactwa głównych komórek i mukocytów do WGA, co zostało odwrócone przez wstępne leczenie tripeptydem. Barwienie nabłonka, komórek głównych i mukocytów przez SNA u zwierząt z 2 grupy było znacznie obniżone (p&lt;0,05). Ciekawe, że tripeptyd zwiększał redukcję sjalospecyficznych receptorów głównych komórek, odnotowaną w warunkach blokowania COX-1/COX-2. 

Wnioski: Blokowanie COX-1/-2 powoduje transformację molekularną glikanów BSŻ. Najbardziej znaczące zmiany ujawniły się przy barwieniu nabłonka, głównych komórek i mukocytów SNA. Głębszego wyjaśnienia wymaga interakcja cząsteczkowa między krótkimi peptydami a glikanami. 

 

 

LATE ONSET HYPOGONADISM AFFECTS ONLY ELDERLY MEN WITH CO-MORBIDITIES

Anatolijs Pozharskis1 , Rita Pozarska2 

1PRIVATE PRACTICE, DYNEBURG, ŁOTWA

2RIGA STRADINA UNIVERSITY, 1TH YEARS STUDENT, RYGA, ŁOTWA

The aim: To investigate frequency of late onset hypogonadism (LOH) among healthy elderly men, and among men with different co-morbidities.

Material and Methods: 1852 men age 40-70 years attending primary health care. Men filled out the Aging Male Symptoms (AMS) scale questionnaires. Furthermore, 1340 men with positive AMS were invited to participated in the study, and 1222 men agreed. These men were investigated by general practitioner, and provided morning blood samples for general blood test, lipid profile, glucose levels, and assessment of both total and free testosterone (T) levels. LOH was diagnosed if total T ≤ 3.46 ng/ml, or free T ≤ 72 pg/ml.

Results: Out of 1222 men, 820 men were found to have different co-morbidities (HOPD, ED, compensated type II diabetes, metabolic syndrome), and 402 were found healthy. LOH was detected in 55% of all men. Only 5% of healthy men were diagnosed with LOH, whereas among men with co-morbidities 79% of men could be diagnosed with LOH. 

Conclusions: 1. AMS scale is not very sensitive to detect LOH since 33% with positive AMS could not be diagnosed with LOH according to T levels; 2. LOH is infrequent (5%) among healthy men at the age of 40-70, whereas it can be found in more than 2/3 of such men suffering from different co-morbidities. 

 

 

DYNAMIKA CHORÓB UKŁADU ODDECHOWEGO U DZIECI Z ZACHODNICH REGIONÓW BIAŁORUSI na przestrzeni OSTATNICH DZIESIĘCIU LAT

Tatiana Rowbuć, Aksana Kharchanka

GRODZIEŃSKI PAŃSTWOWY UNIWERSYTET MEDYCZNY, GRODNO, BIAŁORUŚ

Wstęp: W strukturze pierwotnej zachorowalności wśród dzieci mieszkających w przygranicznych regionach Białorusi, podobnie jak w całym kraju, patologia układu oddechowego zajmuje pierwsze miejsce. Wśród chorób przewlekłych stanowi ona około 25%.

Cel pracy: Oceniano dynamikę chorób układu oddechowego u dzieci z zachodnich regionów Białorusi w ciągu ostatnich dziesięciu lat. 

Materiał i metody: Analizę zachorowalnośći dzieci w rejonie Grodna na Białorusi przeprowadzono na podstawie sprawozdań statystycznych z ostatnich 10 lat.

Wyniki: Liczba dzieci cierpiących na ostre choroby układu oddechowego w ciągu ostatnich dziesięciu lat nie zmieniła się i wynosiła 75,6% w 2009 roku i 73,2% w 2018 roku ogólnej zachorowalności. Wśród nich, 1,8% dzieci w 2009 i 1,5% dzieci w 2018 miało przewlekłe choroby układu oddechowego. Liczba chorób górnych dróg oddechowych (nieżyt nosa, zapalenie gardła, zapalenie krtani) u dzieci poniżej 6 roku życia wzrosła o 19,1% (15 337,8 i 18 267,3 przypadki na 10 000 dzieci odpowiednio). Znacznie się zmniejszyła częstość występowania ostrego zapalenia oskrzeli – z 890,6 przypadków na 10 000 dzieci do 698,8 przypadków na 10 000 dzieci. W tym samym czasie, liczba przypadków zapalenia płuc wzrosła o 12,1% z 202,9 przypadków na 10 000 dzieci w 2009 r do 204,4 przypadków na 10 000 dzieci w 2018. W ciągu ostatnich dziesięciu lat zmieniła się struktura wiekowa dzieci chorujących na zapalenia płuc. Liczba dzieci w wieku poniżej jednego roku, cierpiących na zapalenie płuc, zmniejszyła się o 19% (р&lt;0,05). W tym samym czasie wzrosła liczba zapaleń płuc wśród dzieci w wieku od 3 do 6 lat o 24% (р&lt;0,05), a u dzieci w wieku ponad 10 lat o 8,2% (р&lt;0,05). Co trzecie dziecko, podobnie jak dziesięć lat temu, miało powikłany przebieg zapalenia płuc.

Wnioski: Ustalono, że w ciągu ostatnich dziesięciu lat сzęstość występowania chorób układu oddechowego u dzieci z zachodnich regionów Białorusi zajmuje pierwsze miejsce w strukturze pierwotnej zachorowalności. Obserwuje się zmniejszenie częstości występowania ostrego zapalenia oskrzeli i wzrost liczby zapaleń płuc u dzieci w wieku ponad 3 lat.

 

 

ORGANIZACJA LECZENIA ARYTMII NA PRZYKŁADZIE MIEJSKIEGO SZPITALA KLINICZNEGO NR 2 W MIŃSKU

Alena Rudzich

MIEJSKI SZPITAL KLINICZNY NR 2, MIŃSK, BIAŁORUŚ

Na początku raportu wymieniono szpitale miasta Mińska, w których wykonywane są interwencje chirurgiczne w przypadku zaburzeń rytmu i przewodzenia. Dostarcza on również danych statystycznych opisujących liczbę przeprowadzonych ablacji częstotliwości radiowych i ustawienia wszczepialnych urządzeń w tych instytucjach. Główna część raportu poświęcona jest opisowi leczenia arytmii w Miejskim Szpitalu Klinicznym nr 2. Obejmuje: gabinet kardiologa (arytmologa) Miejskiego Centrum Kardiologii, Oddział Kardiologii (dla pacjentów ze złożonymi zaburzeniami rytmu i przewodzenia) oraz Pokój Angiografii. Poniżej opisano szczegółowo pracę każdego działu. Rozważane są zasady organizacji pracy i obowiązki kardiologa-arytmologa Miejskiego Centrum Kardiologicznego. Przedstawiono dane dotyczące rozmieszczenia pacjentów według form nozologicznych w grupie ambulatoryjnej oraz analizę skuteczności procedury “badanie elektrofizjologiczne serca przez przełyk” u tych pacjentów. Następnie znajduje się część poświęcona oddziałowi kardiologicznemu (dla pacjentów ze złożonymi zaburzeniami rytmu i przewodzenia). Każdy pacjent jest zgłaszany w dziale łóżek i personelu. Wskazania do hospitalizacji są wymienione na liście wskazań do hospitalizacji. Dalsza część opisuje główne wskaźniki liczbowe działu, w tym rozkład pacjentów według nozologii. Zawiera dane dotyczące interwencji chirurgicznych wykonywanych na pacjentach oddziału: ich rodzaje i wskaźniki liczbowe. Kolejna część informuje, że struktura oddziału obejmuje pomieszczenie do monitorowania i programowania stymulatorów serca. Przedstawia zasady organizacji pracy tego oddziału, jego cele i wyposażenie. Poniżej opisano możliwości diagnostyczne kliniki, szczególną uwagę zwraca się na przeprowadzenie badania elektrofizjologicznego serca przez przełyk. Wskazuje wskazania do tej techniki, jej możliwości diagnostyczne i terapeutyczne. Następnie podano informację o przeprowadzaniu badania angiograficznego. Podano krótki przegląd sprzętu i listę przeprowadzonych interwencji. Podsumowując, planuje się dalszy rozwój oddziału leczenia arytmii Miejskiego Szpitala Klinicznego nr 2 w Mińsku.

 

 

OD JELIT DO CHORÓB PSYCHICZNYCH”, CZYLI O FASCYNUJĄCYCH ZALEŻNOŚCIACH W OBRĘBIE OSI MÓZG-JELITA-MIKROBIOTA (ANG. MICROBIOTA-GUT-BRAIN AXIS) Z PERSPEKTYWY PSYCHIATRII I PSYCHO-NEURO-IMMUNOLOGII

Leszek Rudzki 

GLASGOW, SZKOCJA

Czy choroby psychiczne to choroby zapalne? Czy liczne zmiany w zachowaniu, emocjach, w postrzeganiu rzeczywistości, funkcjach poznawczych, zaburzeniach rytmu dobowego mogą być wywołane przez układ immunologiczny, nasz „szósty zmysł”? Dlaczego ostatnio tak wiele słyszymy o roli przewodu pokarmowego w licznych chorobach somatycznych i psychicznych? Jaka jest zależność i sposoby komunikacji między tak ogromnie skomplikowanym światem jelitowej flory bakteryjnej a funkcjami mózgu, zachowaniem? Czym są psychobiotyki i jak mogą się one przyczynić do leczenia chorób psychicznych? Czy zespół przeciekającego jelita to „paramedyczny mit”, czy może jednak potencjalnie kluczowy mechanizm przyczyniający się do rozwoju i nasilenia objawów chorób psychicznych i somatycznych? Jak stres (w tym psychologiczny) może wpływać na wszystkie wyżej wymienione elementy? Te pytania i wiele innych podobnie fascynujących, stały się w ostatnich dwóch dekadach przedmiotem licznych badań w dziedzinie psychiatrii i neuronauk. Psychoneuroimmonologia staje się spoiwem łączącym soma i psyche, których zależność przez lata tłumaczona była intuicyjnie, a czasem nawet postrzegana jako dwie niezależne składowe ludzkiego organizmu. Przewód pokarmowy jest największym narządem odpornościowym w ludzkim organizmie i jednocześnie największą powierzchnią kontaktu ze środowiskiem zewnętrznym. Bariera ta, określana Immunologicznymi Wrotami Psychopatologii (ang. Immune Gate of Psychopathology) zamieszkana jest przez ogromną liczbę licznych mikroorganizmów, których materiał genetyczny około stukrotnie przekracza nasz genom, a dzięki ogromnej złożoności jelitowej mikrobioty i ich nadal licznym, niepoznanym funkcjom określany jest mianem „zapomnianego narządu” (ang. the forgotten organ). Autor wykładu, dr Leszek Rudzki, specjalista psychiatra, absolwent Medycznego Uniwersytetu w Białymstoku, obecnie praktykujący w Glasgow, w Szkocji przybliży tę niezwykle ciekawą tematykę. 

 

 

SKUTECZNE LECZENIE ciężkich ZATRUĆ ZWIĄZKAMI fosforoorganicznymi – SUBSTYTUTAMI CHOLINESTERAZ

Stanisław Ryniak

SZTOKHOLM, SZWECJA

Zwiazki fosforoorganiczne (OP) są grupą substancji używanych w rolnictwie jako środki ochrony roślin (pestycydy), ale również jako bojowe środki chemiczne o działaniu paralityczno-drgawkowym (MPA) Zatrucie tymi związkami prowadzi do cieżkiej ogólnoustrojowej niewydolności organizmu o charakterze zarówno centralnym, jak i obwodowym. Efekt toksyczny zwiazków fosforoorganicznych polega na zablokowaniu obecnych w organizmie cholinesteraz, których rolą jest rozkład neurotransmitora acetylocholiny (ACh). Autorzy opisują zakończone powodzeniem leczenie ciężkiego zatrucia OP i poźniejsze stosowanie substytucji cholinesterazy w celu zapobieżenia rozwojowi niewydolności wielonarządowej u osób zatrutych.

 

 

DLACZEGO CHIRURGIA DZIECIĘCA JEST TAK FASCYNUJĄCA?

Czesław Stoba

GDAŃSKI UNIWERSYTET MEDYCZNY, POLSKA

Źródłem tego doniesienia jest obserwowany w okresie ostatnich 10 lat niebywały rozwój:

1. procedur diagnostycznych,

2. technik operacyjnych,

3. nowych sposobów żywienia.

Znaczenie chirurgii dziecięcej stale wzrasta, a dzieci leczone skutecznie, stają się gwarancją zdrowia w populacji dorosłych. Jest to ważny element polityki zdrowotnej, a jego wsparcie jest ekonomicznie i etycznie racjonalne. 

The source of this paper is the extraordinary progress over the last 10 years regarding:

1. new diagnostic procedures,

2. operational techniques,

3. new ways of feeding.

 The importance of this discipline is constantly growing, and children, treated successfully, become a guarantee of health in the adult population. This raises the importance of this specialty as an important element of health policy. Support for its further development is economically and ethically rational. 

 

 

AUTOLOGOUS FAT GRAFTING FOR FACIAL FILLING AND REGENERATION

AKTUALNE METODY AUTOLOGICZNEGO PRZESZCZEPIANIA TKANKI TŁUSZCZOWEJ

Janusz Targoński

HAGEN, NIEMCY

Autologous fat grafting started more than 100 years ago, but continous technical progress and research results increased interest in this procedure. Groundbreaking were Coleman”s technique as a graft lipostructure and Klein tumescent technique of liposuction which facilitate application of tis method. 

The author descreibes own research results of fat tissue harvesting( 2009) ,prepaering for transplantation through decantation and “ rubbing –pumping the fat tissue between two syringe, similar like producing sklero foam in phlebology ). The overview of results of animals research and using of conditioning devices for preparation of fat are discussed. Despite the widely application :there is not evidence of harvesting ,preparation and injection. The power point presentation show preparation technique , preoperative and postoperative results and complications. 

 

 

ZESPOŁY SZYBKIEGO REAGOWANIA (ITU OUTREACH) – DOŚWIADCZENIA WŁASNE. SYSTEM WCZESNEGO OSTRZEGANIA WSPOMAGANY ELEKTRONICZNĄ ZINTERGOWANĄ KARTĄ CHOREGO NA PRZYKŁADZIE SZPITALA UNIWERSYTECKIEGO W WIELKIEJ BRYTANII

Tomasz Torliński

UNIVERSITY HOSPITALS BIRMINGHAM, Wielka Brytania

Szpitale Uniwersyteckie Birmingham (UHB NHS FT), będące największym zespołem szpitalnym w Wielkiej Brytanii, są pionierem we wprowadzeniu automatycznego elektronicznego systemu ostrzegania o pogarszaniu się stanu zdrowia pacjentów. Wszystkie obserwacje są regularnie wprowadzane do systemu PICS (Birmingham Prescribing, Information and Communications System) przez personel. System automatycznie generuje wynik, liczony według skali wczesnego ostrzegania (SEWS). Wynik jest przyporządkowany do jednej z czterech kategorii, od białej, gdzie nie ma żadnego zagrożenia do czerwonej, będącej zagrożeniem życia, wymagającej natychmiastowej interwencji. System automatycznie wysyła wiadomość drogą elektroniczną na telefon bezprzewodowy pielęgniarki Zespołu Szybkiego Reagowania (ZSR) i lekarza odpowiedzialnego za danego pacjenta. Założeniem systemu jest nie zapobieganie ostrym przyjęciom na intensywną terapię poprzez wczesną identyfikację i wdrożenie leczenia zanim stan chorego się wystarczająco pogorszy, by wymagać przyjęcia, ale również wczesne przyjęcie na oddział, tych chorych którzy tego wymagają.

Interwencje są oparte na całodobowej dostępności wyszkolonego personelu, zarówno pielęgniarskiego, jak i lekarskiego. ZSR jest złożony ze starszych pielęgniarek, mających dodatkowe specjalistyczne przeszkolenie nie tylko w natychmiastowych procedurach ratujących życie, lecz także mogących zainicjować leczenie pogarszającego się pacjenta, wdrażając wytyczne np. kampanii Surviving Sepsis. Pielęgniarki w tym zespole nie są przypisane do żadnego oddziału, lecz całość swojego czasu poświęcają na identyfikację i wspieranie chorych w całym szpitalu. 

Zespół Szybkiego Reagowania jest całodobowo wspierany przez lekarzy intensywistów. Dane z wielu ośrodków jednoznacznie wskazują, iż można z dużą dokładnością zidentyfikować większość chorych, u których dopiero rozpoczyna się pogorszenie stanu zdrowia. W związku z tym w ciągu dnia do zespołu jest oddelegowany lekarz starszy specjalista intensywnej terapii, mający nie tylko prawo przyjęcia chorego do każdego z czterech oddziałów intensywnej terapii w szpitalu, ale także prawo odmowy takiego przyjęcia. Taka struktura pozwala na podjęcie większości trudnych decyzji w ciągu dnia, przy pełnej dostępności lekarza prowadzącego i rodziny chorego, bez zostawiania ich dla nocnych lekarzy dyżurnych. 

 

 

EFFECTIVENESS OF EARLY PERITONEAL DIALYSIS IN CHILDREN WITH SEPSIS INDUCED BY ACUTE KIDNEY DAMAGE

Uldzimir Serhiyenka1, Natalia Omelchenko2, Aleksandr Khmialenka2

1EDUCATIONAL INSTITUTION “GRODNO STATE MEDICAL UNIVERSITY”, GRODNO, BELARUS

2HEALTH CARE INSTITUTION “GRODNO REGIONAL CHILDREN’S CLINICAL HOSPITAL», GRODNO, BELARUS

Introduction: Sepsis is one of the leading causes of acute renal injury (AKI) in children. Since prospective randomized studies on the comparative assessment of various modalities in the treatment of pediatric AKI are not available, the choice of modality of renal replacement therapy is based on the experience of the doctor and the technical capabilities in each individual hospital.

The aim: To evaluate the effectiveness of early peritoneal dialysis (PD) in children with acute kidney damage as part of multiple organ failure syndrome (MOFS) in sepsis.

Results: A retrospective analysis of the use of PD in 15 children with AKI with MOFS aged from 3 days to 2 years was carried out. The main criteria for the onset of PD was severe oliguria / anuria resistant to saluretics (diuresis less than 0.3 (0; 0.5) ml/kg/h). At the time of the start of renal replacement therapy, plasma creatinine level was 184.9 (60.7; 208) μmol/l, the urea level was 23.7 (12.1; 26.6) mmol/l, while the potassium level was within the normal range of 4.8 (3.7; 5.2) mmol/l. When analyzing the acid-base balance, all children showed decompensated metabolic acidosis (pH 7.22 (7.1: 7.34)), (ABE, c -9.6 (-19.7: -3.5), SBE, c -8.1 (-14.5: -3.2) mmol/L, HCO3 17.4 (9.9: 23.6) mmol/l.). The criteria for the abolition of PD was the restoration of diuresis (more than 2.0 ml/kg/h), and normalization of biochemical parameters. Plasma creatinine level: on the day of termination PD was 168.6 (64.7; 178.3) mmol/l., Urea – 18.25 (7.4; 21.9) mmol/l. Indicators of uremia: normalized on day 8 (5; 18). The duration of PD was 9.3 ± 4.5 days. Diuresis recovered in 10 patients on average for 7 (3; 12) days.

Conclusions: PD is a simple, affordable, effective method of kidney replacement therapy in children. Early onset of PD prevents the development of clinically significant organ edema (brain, lungs). The use of renal replacement therapy is a “bridge” for the recovery of this category of patients.

 

 

EFFECTS OF HEMOPERFUSION ON GAS COMPOSITION AND ACID-BASE BALANCE OF BLOOD IN EARLY POSTOPERATIVE PERIOD IN CHILDREN WITH HEAVY FORMS OF PERITONITIS

Uldzimir Serhiyenka1, Natalia Omelchenko2, Aleksandr Khmialenka2

1 EDUCATIONAL INSTITUTION “GRODNO STATE MEDICAL UNIVERSITY”, GRODNO, BELARUS

2 HEALTH CARE INSTITUTION “GRODNO REGIONAL CHILDREN’S CLINICAL HOSPITAL», GRODNO, BELARUS

The aim: To determine the effect of hemoperfusion (HP) on the gas composition and acid-base balance of blood in the early postoperative period in children with severe forms of peritonitis.

Material and Methods: Prospective analysis of acid-base balance (ABB) data from 30 patients – pH; pO2 (mmHg); pCO2 (mmHg); ABE, c (mmol/L); SBE, c (mmol/L); cHCO3, sO2, taken before HP, after 10, 30 minutes from the onset, after HP and 60 minutes after the completion of HP. Hemoperfusion was carried out through the hemo-proteazsorb sorbent.

Results: Prior to HP, violations of ABB were observed in 22 children. Acidosis (pH 7.33 (7.33: 7.34)) was detected in 13 children, respiratory (pCO2 46.4 (46.0: 47.3 mmHg) in seven, metabolic (ABE, c -2.5 (-4.4: -0.4), SBE, c -4.1 (-4.5: -1.2), HCO3 21.3 (20.7: 23.7) mmol/L) for 6 children. Alkalosis (pH 7.45 (7.43: 7.45)) was recorded in 9 patients, with respiratory disorders (pCO2 34.5 (32.9: 35.7) mmHg) – 3 children, with metabolic (ABE, c 3.9 (2.6: 4.1), SBE, c 4.0 (2.5: 4.0), HCO3 27.3 (25.9: 27.8) mmol/L) – 6 patients. 8 children had no violations of ABB.With further interpretation of the data (n = 22), pH normalization is observed at 10 minutes – 7.38 (7.35: 7.42), pCO2 – 40.5 (37.5: 41.8) mmHg, ABEс, and SBEс, but without changing the level of cHCO3. The pO2 value before hemosorption was at the lower limit of the norm in all cases, after 10 minutes the pO2 level increased by 10%, after 30 minutes – by 15%, and within 60 minutes after completion remained within normal limits. At the same time, there was a significant increase in sO2 from 95.1 (93.2; 97.1) to 97.35 (95.5; 98.7)% with an increase in p50 (mmHg) from 23.87 (22.43; 25.64 ) to 25.1 (23.1; 26.29) and normalization of ctO2 (mmol/L) from 6.9 (6.4; 7.9) to 8.8 (1.5; 9.7) with a decrease the cLactate level (mmol/L) from 1.7 (1.5; 2.1) to 1.1 (0.9; 1.3). As can be seen from the results of the study, conducting hemoperfusion improves the performance of ABB and proves the effectiveness of this procedure.

 

 

hemoperfusion AT HEAVY ENDOGENOUS INTOXICATION IN CHILDREN 

Uldzimir Serhiyenka1, Natalia Omelchenko2, Aleksandr Khmialenka2

1EDUCATIONAL INSTITUTION “GRODNO STATE MEDICAL UNIVERSITY”, GRODNO, BELARUS

2HEALTH CARE INSTITUTION “GRODNO REGIONAL CHILDREN’S CLINICAL HOSPITAL», GRODNO, BELARUS

The Aims: Investigation of detoxication efficiency of hemoperfusion (HP) at heavy endogenous intoxication in children. 

Material and Methods: 118 patients with purulent septic pathology treated in department of anesthesiology and intensive care of our hospital were observed. All children were divided into 2 groups. 54 patients-HP was executed are included in the first group. Middle age was 8,4±4,7 years. The second group consist of 65 patients-HP wasn’t carried out. Middle age-7,1±4,7 years. 

Results: Initial levels of intoxication indexes before HP performing were higher than normal in several times that testifies to a syndrome of endogenous intoxication. Directly after the first session of HP it is noted reliable decreasing of leukocytes shift index (LSI) from 4,11 to 2,07 (р<0,05) and normalization of the leykocytal index of intoxication (LII) from 2,9 to 0,57 (р<0,05). In first group for the second day decrease in the LII level less than 1,0 was noted at 37% of patients, 36% of patients had LSI within normal levels. By third day further decrease in LII–less than 1,0 at 77% of patients, and normal indicators of LSI – at 68% of children was noted. When comparing, in second group indicators of LSI and LII decreased much more slowly, remaining at high level within three days. It is possible to note reliable decrease of leukocytes in the first group–with 13,5 (9,8; 16,9) х109/l to 8,5 (6,6; 12,1) х109/l. In second group without HP application the studied indicator remained on high values. Level of band neutrophils decreased from 10(5,21)% to 3(2,7)% with the subsequent increase in quantity of lymphocytes from 14,5 (9,20)% to 26,5 (18,37)%. After the permanent improvement of a condition of the patients the auxiliary detoxication was terminated. 

Conclusion: Early accession of an HP to complex therapy (at syndrome of systemic inflammatory response stage) allows to interrupt development of pathological vicious circles and transition of SIRS to heavy sepsis with multiorgan dysfunction. Use of a biospecific HP as an additional method in complex therapy of purulent-septic pathology at children gives real opportunity to improve results of treatment of this category of patients.

 

 

PREVALENCE OF CAROTID PLAQUES AND RELATIONSHIP WITH SEVERITY OF CORONARY LESIONS IN PATIENTS WITH STABLE ISCHEMIC HEART DISEASE: A SINGLE-CENTER, CROSS-SECTIONAL STUDY

Igor Svintsitskyi 

BOGOMOLETS NATIONAL MEDICAL UNIVERSITY, KYIV, UKRAINE

Introduction: There is growing evidence that carotid atherosclerotic changes are associated with coronary artery disease. The purpose of this study was to assess the prevalence of carotid plaques and relationship with severity of coronary lesions in patients with stable ischemic heart disease.

Material and Methods: We performed a single-center cross-sectional study of 129 patients with stable ischemic heart disease (men: 78 (60,5%), women: 51 (39,5%), median age: 64 (IQR [interquartile range] 58 – 70) years). They underwent complete evaluation including clinical assessment, laboratory tests, coronary angiography and carotid duplex ultrasound scanning. Obstructive coronary artery disease was defined as luminal diameter stenosis of ≥50% in any of the major epicardial coronary arteries. The Gensini score was used to assess the severity of coronary lesions. All patients were divided into 2 groups according to the presence (n = 86) or absence (n = 43) of significant coronary artery obstruction.

Results: Carotid atherosclerotic plaques including significant (≥50% stenosis) and non-significant plaques were more prevalent in the group of patients with obstructive coronary artery disease (84.9% vs 62.8%, p = 0.009; 25.6% vs 9.3%, p = 0.036; 80.2% vs 58.1%, p = 0.014 respectively). This group of patients was characterized by higher total number of carotid plaques per 1 patient (2 (IQR 1 – 3) vs 1 (IQR 0 – 2), p <0.001) and higher numbers of non-obstructive carotid plaques per 1 patient (1,5 (IQR 1 – 2.75) vs 1 (IQR 0 – 2), p = 0.005) and significant carotid plaques per 1 patient (0 (IQR 0 – 0.75) vs 0 (IQR 0 – 0), p = 0.026). The total number of carotid plaques significantly correlated with the Gensini score (r = 0.42, p <0.001) and the number of stenotic coronary segments (r = 0.40, p <0.001).

Conclusions: Carotid plaques were common findings in patients with stable ischemic heart disease and correlated with severity of coronary atherosclerosis.

 

 

ZABURZENIA SŁUCHU PODCZAS URAZÓW AKUSTYCZNYCH W STREFIE WALK

T.A. Szydłowska, L. Petruk, Z. Lorencik 

INSTYTUT OTOLARYNGOLOGII IM. PROF. Î.S. KOŁOMIJCZENKI NANM UKRAINY, KIJÓW, UKRAINA

W trakcie wykonywania obowiązków służbowych żołnierzy zmierzono wpływ potężnych dźwięków i wstrząsów podczas zastosowania różnych rodzajów broni i stwierdzono ich negatywny wpływ na aparat słuchowy. Przeanalizowano stan funkcji słuchowej u 480 mundurowych, którzy uczestniczyli w operacjach wojskowych. Analiza danych z subiektywnej audiometrii (AC-40 audiometry „Interacoustics” i Madsen Xeta „G.N. Otometrics”, Dania) pacjentów z urazami akustycznymi, których doświadczyli podczas działań bojowych, ujawniła pewne cechy szczególne. Największą grupę spośród otrzymanych audiogramów stanowiła stroma krzywa (76,0%) o charakterystycznym maksymalnym podwyższeniu progów słyszalności dźwięków w przedziale częstotliwości 4-8 kHz. Niejednokrotnie u pacjentów o krzywej „do dołu” występował „akutraumatyczny załamek” – rodzaj piku podniesionych progów słyszalności na częstotliwości 4 lub 6 kHz z późniejszym jego spadkiem do 8 kHz (46,3% analizowanych audiogramów). W tym przypadku upośledzenie słuchu było w większości asymetryczne (67,8%). Dwustronne uszkodzenie aparatu słuchowego wynosiło 88,1%, a jednostronne uszkodzenie – 11,8%. U wielu z badanych pacjentów z traumą akustyczną można zaobserwować różnego rodzaju uszkodzenia receptora słuchowego (79,6%). Analizując dane tonalnej audiometrii progowej wojskowych uczestniczących w strefie działań bojowych, możemy wyróżnić sześć konkretnych rodzajów krzywych audiometrycznych. Pacjentów posiadających zstępujący typ audiogramu podzielono na trzy grupy według nasilenia upośledzenia słuchu. Tak więc grupa 1-3 – zstępująca krzywa o różnym stopniu uszkodzenia funkcji słuchowej – uszkodzenie podstawnej części ślimaka (1 – 37,9%, 2 – 26,8%, 3 – 11,2%), 4 – prawie horyzontalna (14,8%) – 5-krzywa z załamkiem w zakresie 1-2 kHz (7,5%) – 6-wstępująca – uszkodzenie szczytowej części ślimaka, wstępująca (1,8%). Analizując przypadki żołnierzy z urazem akustycznym, stwierdzono, że stopień uszkodzenia aparatu słuchowego oraz rodzaj krzywej audiometrycznej są zależne od rodzaju wykorzystanej broni, szkodliwego charakteru dźwięków o wysokiej intensywności i okoliczności urazu.

 

 

ENDOSKOPOWA CHIRURGIA KRĘGOSŁUPA – ROZWÓJ I ZASTOSOWANIE TECHNIKI BĘDĄCEJ PRZYSZŁOŚCIĄ CHIRURGII KRĘGOSŁUPA

Piotr Winkler 

SZPITAL ŚW.WOJCIECHA, POZNAŃ, POLSKA

Właściwie w każdej dziedzinie chirurgii endoskopowe techniki wypierają otwartą chirurgię w codziennej praktyce klinicznej. Historia endoskopowej chirurgii kręgosłupa to ostatnie 30 lat. Zaczyna się od przezskórnych technik igłowych przezotworowych dekompresjach bez wizualizacji pozwalających na najprostszą disektomię, w której użyto przystosowanego do tego artroskopu. Obecnie rozwój techniki i sztuki chirurgicznej pozawala na znaczne poszerzenie wskazań do zastosowania endoskopu w leczeniu choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa. Badania prowadzone nad technikami endoskopowymi pokazują, że są one kolejnym krokiem w rozwoju tej niełatwej chirurgii, porównywalnym do wprowadzenia do niej mikroskopu w latach 60. XX w. Systemem endoskopowym, który pozawala już obecnie na bardzo zaawansowane i rozległe operacje jest Vertebris w jego kilku odmianach narzędziowych. Vertebris pozwala na disektomię lędźwiową z dostępu bocznego przezotworowego, przezlaminarnego. Stosując Vertebris stenosis można dokonać rozległych, adekwatnych do konieczności, dekompresji więzadłowo kostnych we wszystkich odcinkach kręgosłupa. W odcinku szyjnym zastosowanie mają dwa systemy do dostępu tylnego i przedniego, pozwalające na disektomię bez zastosowania implantu. Zastosowanie Vertebrisa w chirurgii choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa to szereg korzyści dla pacjentów, ale również chirurgów i szpitali, które decydują się na wprowadzenie tej techniki . Najistotniejsze jest znaczne ograniczenie powikłań i zwiększenie bezpieczeństwa pacjentów przekładające się na zmniejszenie kosztów leczenia. Dzisiejsza endoskopia kręgosłupa to już zaawansowane stadium rozwoju szybko rozwijającej się i będącej przyszłością chirurgii kręgosłupa techniki.